6 Ways to help you fight depression

FacebooktwitterpinterestFacebooktwitterpinterest

tips depression anxiety help medication stigma


The invisible enemy

Since I was 15 years old I’ve been struggling with depression. At that age I realized I had to do something about my problems. This was my first step towards change. I sought help in the form of therapy and medication. I felt alright for a while till I gradually slid down the downwards spiral of depression again. On and off. This made it hard for me to concentrate on school and I had trouble with relationships.

I had to redo my sophomore year in high school but eventually left school without a diploma. A few years went by in which I’ve tried different things. I tried community college but dropped out again. I tried psychotherapy, I did a year of intensive therapy in a clinic. I tried several different antidepressants and so on.

I could write a lot more about these difficult years of my life. But in this post I want to focus on my last depression that developed after the birth of my first child when I was 29 years old. This was the first depression of which I can say that I conquered it.

The birth of a mother

Becoming a mom had always been something I really wanted when I grew up. Having children isn’t something that happens on it’s own. I had to find a good father first! I found him in Sjoerd, whom I’ve met nearly 6 years ago in a local club. We fell in love and moved in together after 6 months. Sjoerd moved in to my one bedroom flat which was cozy for a while. Because we didn’t have enough space for the two of us (and 2 cats!) we decided to move to a bigger place. A family home with enough room for a future child. When we both had a steady job we opened up our hearts to having a family. On February 20th 2014 Logan Sander was born.

 

Pink cloud?

How I had underestimated parenthood! I really wanted to have prepared myself for all the things I didn’t read in the baby- and parenting books. The delivery of my son was tough. I wanted to have a home birth but ended up having an emergency c-section in hospital. It took me quite some time to recover. There were sleepless nights with night feedings and diaper changes. Everything was focused on baby.
But live goes on and I had to get back to work again. I started working 4 days instead of full time so I had a day off each week to take care of Logan myself. I started working out again, went back to band rehearsals and picked up my social life. I was naive to think I could pick up the life I had before I was a mom.

Doing too much on to little energy made the balance on my scale tip. I was back in the bottom land of depression. But this time there was something different. I was a mom now. There was someone depending on me. And I knew in order for me to be a good mom I had to take care of myself first.

Taking time to work on myself

I was called in sick at work. This gave me time and space to really work on my problems. I found a great therapist, a psychologist who was a fellow mom. I started on antidepressants which gave me an awful allergic reaction. I slowed down my pace and rested for a couple of weeks before I tried a different type of medication. Because I was so sensitive to medication I started of with a low dose.
The results were incredible.

In stead of having mood swings all the time my emotions settled. I felt more balanced again. My brain needed a little extra to make the chemical balance in my body ‘normal’. I began mindfulness to get in touch with myself. And I slowly began to feel better. I went back to work for three days a week instead of four.
In the meantime my husband and I had moved to the suburbs to a family friendly neighborhood. This also made me feel better. There was nature to indulge in and most importantly it was a good place for my son to grow up in.

I started thinking about what I wanted in life. Focusing on my needs and wishes made me connect with my body again. I listened to my body and made sure to rest when I felt tired. Or to drink when I was thirsty. Or to take a hot bath to relax. I focused on my energy levels to find out what I could do in a day. I learned to say no more often en think about myself.
Eventually, this made me decide to change jobs and work closer to home.
The medication released me from the battle I was fighting every day. An inner battle to not give in to the ‘dark cloud’ that had been chasing me all these years.

 

Balance

When my emotional and physical scale was balanced again I was able to relax better and let my body rest when I felt tired. This doesn’t mean that the medication is a wonder drug to never feel depressed again. That is something that I myself need to take care of. If I feel a speck of dark cloud lurking around the corner I slow down my pace and listen to my inner voice. Have I been doing to much lately, do I need to take time to rest? Am I being challenged enough or do I need to find more ways to stimulate myself?

I’m so proud to say that after 15 years I’ve conquered my dark cloud. There are a few things I still want to work on but I have a solid base now. Finding my husband has played a big part in that. He taught me a skill I didn’t master: communication. When I met my husband 6 years ago I literally couldn’t get any words out of my mouth when I’ve tried to tell him how I was feeling. But he was patient. He gave me room to practice. At first I started to write it down in letters. But when my confidence in myself and in our relationship grew I learned to tell him verbally what was going on in my head.

 

Love gave me a safe base to always return to

For the people close to me and especially my husband it has been very hard sometimes to handle my depressive episodes. I had mood swings that made it look like there were two different persons inside of me. Two extremes. One was sweet, shy, sub assertive while the other was aggressive and held a lot of unspoken anger. Unbalanced to the extreme.

A depression is an awful state to be in. It’s a feeling I wish on no one to endure. An invisible fight easily masked for the ones around you. Something you can feel ashamed of because it’s a mental disorder. Something you need therapy and perhaps medication for to get better.

 

What can help you fight depression?

  1.  Find a good therapist who can help you
  2.  Talk to your partner or a good friend for a safe base to always return to
  3.  Consider the possibility of using medication with your therapist to bring balance to the chemical processes in your brain
  4.  Read a book or follow a course about mindfulness to truly connect with your body and emotions. By being more in touch with yourself you act upon your needs better
  5.  Take up a weekly yoga, sports, theatre or other creative class. Make it a priority to schedule time for yourself in your agenda
  6. Let go of negative feelings by writing them down or pour them in to a painting or other creative process

I hope that by sharing my story I can help others who are dealing with similar situations. Mental disorders are still stigmatized as something you should be ashamed of. Yes I take medication to feel better. Why is that so different from someone who takes medication for a physical illness?

I’d love to hear your response, let me know if you have any questions.

Love,

Mandy

De onzichtbare vijand

Sinds de leeftijd van 15 jaar heb ik last gehad van depressies. Toen ik als 15-jarige, me op een gegeven moment realiseerde dat ik echt iets moest doen met mijn ‘probleem’,  zette ik de eerste stap naar verandering. Ik zocht hulp in de vorm van therapie en medicatie. Het ging een tijdje goed, dan weer slecht. Op en af. Hierdoor was het erg moeilijk om wat op te bouwen. Ik had moeilijkheden met school en in relaties.
Ik bleef zitten in 4-Havo en moest doubleren. Ik ging uiteindelijk van school af omdat het niet anders kon. En zo sukkelde ik jaren door. Opleiding hier, opleiding daar. Psychotherapie, opname in een psychotherapeutisch centrum, deze medicatie, die medicatie and so on.

Ik kan nog veel schrijven over die ontzettend moeilijke jaren maar in deze post wil ik je vertellen over mijn laatste depressie. Die zich ontwikkelde na de geboorte van mijn eerste kind toen ik 29 jaar oud was. En waarvan ik nu durf te zeggen dat ik die heb overwonnen.

De geboorte van een moeder

Later mama worden was altijd al een wens voor mij geweest. Dat gaat natuurlijk niet vanzelf. Er moest eerst een goede papa worden gevonden. Die vond ik in Sjoerd, die ik 6 jaar geleden op een electro feestje in 013 ontmoete. We werden verliefd en kregen verkering. Sjoerd woonde op kamers in Tilburg en ik had een klein appartement in het centrum van Den Bosch. Na een half jaar trok hij bij mij in. Omdat ik zo klein woonde zijn we al snel verhuisd naar een groter huis. Een eengezinswoning in Tilburg waar genoeg ruimte was voor een kindje. Toen we allebei een vaste aanstelling hadden en het voor ons beiden goed voelde hebben we ons opengesteld voor het ouderschap.
Op 20 februari 2014 werd Logan Sander Wijn geboren.

Roze wolk?

Wat had ik het ouderschap onderschat! Ik had me graag voorbereid op alles wat er toen op me af kwam en wat ik niet had gelezen in de baby- en ouderschapsboeken. Mijn bevalling was zwaar en het herstel duurde lang. We hadden slapeloze nachten door de nachtvoedingen en alles stond ik het teken van de kleine.
Maar goed het leven gaat door en ik ging weer aan het werk, ik werkte nu 32 uur in plaats van de 36 uur die ik eerst werkte zodat ik een dag in de week vrij had om voor Logan te zorgen. En ik ging weer sporten, en muziek maken en afspreken met vrienden. Ik was zo ontzettend naïef dat ik dacht mijn oude leven zo weer op te kunnen pakken.

Te veel hooi op mijn vork zorgde er voor dat ik dusdanig uit balans raakte dat ik van de weegschaal afviel. Weer in een dal. Maar nu was ik een moeder. Nu was er iemand afhankelijk van mij. En ik wist dat ik alleen een goede moeder kon zijn door ook goed voor mezelf te zorgen.

Sleutelen aan mezelf

Ik werd ziek gemeld op mijn werk. Hierdoor had ik de tijd en ruimte om te werken aan mezelf. Ik vond een fijne psycholoog, een vrouw met wie ik een goede klik had. Ook begon ik met medicatie, die zorgde voor een heftige allergische reactie. Na een aantal weken rust probeerde ik andere medicatie. Ik bleek erg gevoelig te zijn voor medicijnen dus begon ik met een lage dosis.
De resultaten waren fantastisch.
In plaats van steeds op en neer te gaan in mijn emoties raakte ik nu in balans. Mijn hersenen hadden wat extra’s nodig om de chemische huishouding in mijn lijf ‘normaal’ te maken. Ik ging actief bezig met mindfulness om weer contact met mezelf te maken. Ik ging me langzaam aan weer beter voelen. Ik ging weer aan het werk maar nu voor minder uren, 24 uur in plaats van 32 uur.
Mijn man en ik kochten een huis en verhuisden naar een veel fijnere buurt met meer ruimte, lucht en natuur in de nabijheid.

Ik ging nadenken over wat ik graag wilde en ging beter in mijn lichaam zitten. Ik kon beter aanvoelen wat ik nodig had en, het allerbelangrijkste, wanneer iets teveel was. Ik raakte gefocust op mijn energiepeil en wat ik wel en niet kon hebben op een dag. Ik leerde vaker nee te zeggen en meer aan mezelf te denken.
Uiteindelijk zorgde dat ervoor dat ik van baan veranderde en dichter bij huis ging werken. De lage dosis antidepressiva (10mg) per dag hebben mij verlost van de strijd die ik elke dag voelde. Een gevecht in mezelf om niet toe te geven aan die zwarte wolk.

In evenwicht

Toen ik meer in balans kwam kon ik beter mijn rust vinden. Het betekent niet dat de medicatie een wondermiddel is om nooit meer depressief te zijn. Dat is iets waar ik zelf voor moet zorgen. Als ik maar een ‘vlekje’ zwart voel aankomen neem ik een stap terug en sta ik stil bij mezelf. Heb ik teveel gedaan, moet ik rust nemen? Heb ik genoeg dingen om handen die me uitdagen of moet ik op zoek naar meer prikkeling?

Ik ben zo ontzettend trots op mezelf dat ik na bijna 15 jaar kan zeggen dat ik mijn zwarte wolk heb overwonnen. Er zijn zeker nog een aantal dingen waar ik aan wil werken maar mijn basis is solide. Het vinden van mijn man heeft daar ook een grote rol in gespeeld. Hij leerde mij een vaardigheid die ik niet had: communiceren. Toen ik mijn man 6 jaar geleden ontmoette kreeg ik letterlijk niets uit mijn strot als ik wilde vertellen hoe ik me voelde. Maar hij had geduld, zo veel geduld. Hij gaf me de ruimte om hiermee te oefenen. Eerst schreef ik het op papier maar toen mijn vertrouwen in hem en ons groeide leerde ik beetje bij beetje te zeggen wat er in me om ging.

Dat was ontzettend moeilijk voor mij. Nog steeds is communicatie niet mijn sterkste kant maar ik heb de afgelopen jaren ontzettend veel geleerd op dit vlak.
De liefde gaf mij een veilige basis waarop ik altijd kon terug keren.

Voor mijn omgeving en vooral voor mijn man is het erg zwaar geweest om om te gaan met mijn depressie(s). Stemmingswisselingen die er voor zorgden dat het soms wel leek alsof ik uit twee totaal verschillende Mandy’s bestond. Twee extremen. De een, lief, verlegen, sub-assertief en bescheiden de ander haast agressief met heel veel onuitgesproken woede. Totaal uit balans.

Een depressie is een heel naar iets. Het is een gevoel dat ik niemand toewens. Een onzichtbaar gevecht in jezelf wat makkelijk te maskeren is voor je omgeving.
Iets waar je je voor kan schamen omdat het een psychische aandoening is. Iets waarvoor je misschien medicijnen en therapie nodig hebt om eruit te komen.

Wat heeft mij geholpen?

Door de jaren heen ben ik ervaringsdeskundige geworden op het gebied van depressie. Ik heb ondervonden dat ik beter ben geworden door me te richten op een aantal hoofdthema’s.
* hulp vragen in de vorm van therapie
* een partner vinden die mijn rots in de branding is en veel geduld met mij heeft
* medicatie gebruiken die de chemische processen in mijn hersenen in balans brengen
* mindfulness toepassen om stil te kunnen staan bij mijn gevoelens en lichaam en zo beter aan te kunnen voelen wat ik nodig heb
 
Ik hoop dat ik, door mijn verhaal te delen anderen kan helpen. Psychische aandoeningen worden helaas nog steeds gezien als iets waar je je voor moet schamen. Ja ik slik medicatie om me beter te voelen. Waarom is dat zo anders dan iemand die medicatie slikt voor een lichamelijke aandoening?
Ik hoor graag je reactie of eventuele vragen.
Liefs,
Mandy
FacebooktwitterpinterestFacebooktwitterpinterest

12 comments

  1. alberta ross says:

    i have struggled most of my life with depression – off and on – worked out early that stress was the main problem – solved that by moving on somewhere else and leaving stress behind – trouble is as i found out one has to stop running away sometime – I wouldn't ask for help for far too long on my last bout of depression but when I did – when I had a dose of medicine which worked it was amazing. happy pills didn't take away the depression it was like you said helping to balance the chemistry which then enabled me to change my ways to reduce the stress and to look after myself better – it is so essential to have good loving support around with the patience to ride it out – best of everything 🙂

Leave a Reply