Een Opabuik

FacebooktwitterpinterestFacebooktwitterpinterest

kinderlogica

Als Logan mijn appartement binnenkomt weet hij de weg. Heerlijk om te zien dat hij zich thuisvoelt!

En hij heeft zo zijn vaste patroon: opa dag zeggen, jas uit en dan alle autootjes uit de speciaal voor hem gereserveerde lades tevoorschijn halen. Hij kan heel goed alleen met die autootjes spelen, alles wordt keurig in file opgesteld.

Of we hebben samen iets te klussen: “dingetjes repareren” en dan heeft hij hier zijn eigen gereedschapskistje, met (bijna) echt gereedschap.

 

Treinen

En vandaag keken we ook treinen. Hij is gek op treinen!

YouTube aan op de tv. En dicht naast elkaar op de bank zien en horen we dan ruim twee uur lang indrukwekkende treinen door mijn woonkamer denderen.

 

Terwijl we op de bank hingen voelde ik opeens een ferme tik op mijn buik. Nog een keer en schaterend lachte hij: “Opa buik… een opa buik!”

Mijn buik was opeens veel interessanter dan al die treinen. Hij had dolle pret, kneep erin, tikte ertegen en kwam niet meer bij van de lol.

 

Bijzondere buik

Ik vroeg me af wat er nou opeens zo anders was aan die buik van me. We hebben eerder zo op de bank gezeten en toen was het geen item. En nu opeens wel…. wat was er anders?

Al snel realiseerde ik me dat ik niet, zoals gebruikelijk, een spijkerbroek met een riem aanhad. Ik had mijn joggingbroek aan en die verborg mijn buik een stuk minder. Dat was hem opgevallen dus.

“Opabuik” schaterde het naast me en weer kreeg ik een por. Hij had er lol in!

 

Opgeblazen

Natuurlijk had ik hem op dat moment kunnen vertellen waar die buik vandaan komt. Daar is vast wel een kindermanier voor.

Natuurlijk had ik hem kunnen uitleggen dat die buik van Opa een beetje dikker is door zijn ziekte. Dat je door medicijnen en allerhande nare kuren en therapieën een beetje ‘opgeblazen’ wordt en dat zo’n joggingbroek veel prettiger zit dan een nette, maar strakke spijkerbroek.

Natuurlijk had ik hem kunnen uitleggen hoe dat zit met uitzaaiingen, die overal in je lijf rare dingen veroorzaken.

 

Opabuik

En weer voelde ik een hand op mijn buik, nu zachtjes wrijvend…bewonderend bijna,  “Een OpaBuik!”

Toen hij wat later weer naar huis ging en bij de deur hij even voor me stond kreeg ik nog vlug een pets op mijn buik: “Opabuik” riep hij en rende schaterlachend achter zijn moeder aan.

 

Natuurlijk had ik hem alles kunnen vertellen over die vervelende diagnose van twee jaar terug. Maar dat deed ik niet want ik ik vind zijn diagnose veel leuker!

 

Opa Barry is sinds kort met pensioen en werkte voorheen als docent Nederlands.

 

Meer post door opa Barry:

Bespaartips

Kinderen en het afweersysteem

 

FacebooktwitterpinterestFacebooktwitterpinterest

Leave a Reply