Kleinkinderen… een heel speciaal volkje

kleinkinderen opa

Door opa Barry

Mijn Tsjip…

Ikzelf heb er een stuk of wat. Jongens, meiden, van een paar maanden tot puber, van “echte” tot “stief”, het maakt niet uit, ze zijn me allemaal even lief. Tuurlijk zijn er verschillen, gelukkig wel, maar die maken het juist nog leuker.

Een belangrijk verschil zit wel in de afstand, in de frequentie waarmee je elkaar ziet. En dat is een ongelijke strijd, want er is er maar één die dichtbij woont en dus vaker een middagje op bezoek komt.

Dan trek je wat meer samen op, leer je elkaar beter kennen en heb je eerder een band.

Ik vond dat eerst best moeilijk, het voelde of ik de anderen achterstelde, het voelde alsof ik een waardeoordeel maakte. Maar zo werkt dat nou eenmaal. Je bent meer samen en doet meer samen.

 

Zelf doen

Ik heb zo mijn ideeën over opvoeden, over omgaan met kinderen en belangrijkste daarin is zelfstandigheid. Zélf leren dingen te ontdekken, zélf uitzoeken hoe je iets oplost. Uiteraard help ik daarbij, maar hoe klein ook: je moet iets zelf ervaren om ermee te leren omgaan.

 

Echt gereedschap

Samen in de tuin werken doen we met het gereedschap dat daarvoor is: niet met grappige plastic kinderharkjes, maar met opa’s handharkje. En als er gegraven moet worden pakt opa de grote schop en mijn assistentje het handschepje. Niet zo’n flauw speelgoedgietertje, maar met de échte tuinslang.

Écht gereedschap, geen flauwe kul.

 

Beestjes

Samen kijken we naar alles wat leeft en beweegt, beestjes! In mijn tuin waren veel vogels en er leefden zelfs egels en muisjes onder de heg. De vissen in de vijver hebben hun eigen wereld die je moet leren begrijpen. En soms moet je onder stenen kijken om te ontdekken wat daar leeft. 

Natuurlijk kijk ik wat er gebeurt en passen we de taakverdeling aan. Het moet veilig blijven! Ik dacht aan Willem Elsschot: “ieder krijgt zijn werk. Terwijl ik de doornen kap kan hij de bloemen plukken”.

 

Gezworen kameraden

Ook Elsschot loopt met zijn nieuwbakken kleinkind op de arm de tuin rond en wijst hem alles aan. Het kind kijkt zijn ogen uit en als hij hem op de mussen wijst en Tsjip zegt, breekt er een lach door op het gezichtje: vanaf dat moment zijn ze gezworen kameraden.

 

Nu, vele jaren later begrijp ik helemaal dat gevoel van ‘mijn’ Elsschot:

Opa en Tsjip… een lekker koppel!

 

Opa Barry is gepensioneerd docent Nederlands en ervaringsdeskundige vader en opa.

 

 

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinFacebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Geef een reactie