Ook dit gaat weer voorbij

Facebooktwittergoogle_pluspinterestFacebooktwittergoogle_pluspinterest

chronisch ziek zijn depressie

 

Chronische ziekte. Nu ik dit opschrijf klinkt het zo ontzettend zwaar. Chronisch ziek zijn. Chronisch niet helemaal je beste zelf kunnen zijn.

Het is niet een hokje waar ik in wil zitten of een stempel die ik opgedrukt wil krijgen.

 

Donkere wolk

De laatste jaren kan ik goed omgaan met mijn donkere wolk. Ik voel goed aan wanneer hij eraan komt. Ik weet wat ik moet doen om er voor te zorgen dat dat donkere wolkje geen onweersbui wordt. De periodes dat het wel goed gaat worden steeds langer. De momenten van geluk komen steeds vaker voor. En ik kan weer genieten van het leven.

 

Nu even niet

Maar nu dus even niet. Nu ik geen ‘doel’ in mijn leven heb. Geen werk of studie.  Ja, ik vind het nu best moeilijk om die donker wolk op afstand te houden. Ik mis de structuur, ik mis het ‘moeten’. De afleiding, het sociale contact. Nuttig zijn. Nu ligt er gewoon teveel open. De week, de dag. En ik kan van mezelf zeggen dat ik daar nog niet goed mee om kan gaan.

 

Dementor

Die donkere wolk, mijn dementor, het gevoelig zijn voor depressie is een gevecht dat nooit zal eindigen. Vandaar dat ik het woord chronisch gebruik. Ik ben blij dat ik wel gewoon goed kan functioneren op werk en in de maatschappij. Maar het omzetten van negatieve energie in positieve gaat beter als er structuur in mijn week zit. Ik probeer die zeker ook voor mezelf aan te brengen. Maar toch is het anders wanneer je thuis zit.

 

Vertrouwen

Ik ben trots op mezelf dat ik tegenwoordig positief in het leven sta. Ik durf op mezelf en mijn intuïtie te vertrouwen. Ik ga niet bij de pakken neerzitten. Er lopen momenteel meerdere sollicitaties. Ik orienteer me op vrijwilligerswerk en kom toe aan dingen waar ik voorheen geen tijd voor had.

En toch is daar dat gevoel. Verdriet, boosheid en misschien ook wel onbegrip. Maar het zit vast, het komt er niet uit. Dat merk ik ook aan mijn lijf. Het is tijd voor het einde van mijn cyclus. Maar het voelt alsof mijn lijf het tegenhoudt. Dat komt wel eens vaker voor. Wanneer ik last heb van stress of heftige emoties dan slaat mijn lijf weleens een menstruatie over. Alsof het zichzelf wilt beschermen.

 

Uitlaatklep

Schrijven. Dat is voor mij de manier om mijn emoties te uiten. Mijn blog als dagboek. Persoonlijke verhalen afgewisseld met reviews en meaningful little things. Maar ja, zo is het leven toch? Iemand zei ooit eens tegen me dat het leven niet een groot orgasme kan zijn. Dat snap ik zeker. Door de mindere momenten waardeer ik de mooie momenten zoveel meer.

Begrijp met niet verkeerd. Ik ben dankbaar voor mijn gezin, familie, vrienden en het fijne huis waar we alweer 2 jaar in wonen.

Maar af en toe moet ik ook deze donkere momenten laten zien, eruit laten. Balans toch?

 

Vandaag heb ik een gesprek bij een verzorgingstehuis voor vrijwilligerswerk. Ik denk dat wanneer ik me weer echt nuttig maak ik me ook weer een stuk beter ga voelen. En dat gaat ook gebeuren. Maar nu moet ik gewoon weer even door deze donkere periode heen. This too shall pass.

 

Hoe ga jij om met periodes waarin het minder met je gaat?

 

Meer posts over dit onderwerp:

Luisteren naar je lijf

Four ways to help fight depression

Meaningful little things that help me stay on track

Facebooktwittergoogle_pluspinterestFacebooktwittergoogle_pluspinterest

4 comments

  1. Isabelle says:

    Hoi Mandy,

    Ik vind het heel knap van je hoe je hiermee omgaat en dat je dit met anderen durft te delen!

    Wat je schrijft is zó herkenbaar! Een aantal jaar geleden heb ik het stempel chronisch ziek gekregen en ben ik deels afgekeurd. Ik mag maar halve dagen werken en het is zo moeilijk om voldoening gevend en passend werk te vinden.
    Om mezelf nuttig te voelen doe ik zelf nu al een tijdje vrijwilligerswerk in een verzorgingstehuis, waar ik mensen met dementie begeleid bij creatieve activiteiten. Dit vind ik mooi om te doen, maar het liefst wil ik natuurlijk vast, betaald werk.
    Ik ben recent begonnen met een re-integratietraject. Ik hoop zó dat daar iets positiefs uit voortkomt

    Ik vind het zelf nog best moeilijk om open te zijn over mijn situatie, omdat er inderdaad nog steeds een taboe op lijkt te rusten. Ik weet niet hoe het is om ‘uit de kast te komen’, maar zo voelt het voor mij wel. Heel langzaamaan durf ik er wat opener over te worden. Jouw blog gaf me een zetje om weer een stap te zetten op mijn weg naar meer openheid en lef. Bedankt daarvoor! 🙂

    Succes en ik hoop dat er snel voldoening gevend (vrijwilligers)werk op je pad komt!

    Isabelle

    • MomMandy says:

      Hi Isabelle, bedankt voor je comment. Wat fijn dat je hierdoor meer kracht in jezelf hebt gevonden 🙂
      Ik wens je heel veel succes met het re-integreren. Sta stil bij de kleine overwinningen. Ook al zijn het vaak kleine stapjes, je komt echt vooruit!

  2. Gwen says:

    Lieve Mandy!

    Ik ben trots op je dat je er zo goed mee om kan gaan, dat je glas de laatste tijd half vol is, dat je weer kunt genieten, ook al ligt die donkere wolk op de loer!

    Heel veel mensen kampen hiermee, maar weinig durven er open over te zijn. Alsof er nog steeds een taboe op heerst. Chapeau voor het delen!

    Wat goed dat je vandaag allerlei dingen op de planning hebt staan! En hoe mooi is het dat je naar vrijwilligerswerk gaat kijken!

    Succes met alles! Je bent goed bezig!

    Xx Gwen

Leave a Reply